Op 8 september vlogen we in 3.5 uur naar Athene waar wij onze klok een uur moesten vooruit zetten wegens het tijdsverschil. We werden opgewacht door mensen van de organisatie van de NRC die ons van onze koffers scheiden en ons per bus naar het Acropolismuseum voerde. Dit eigentijdse museum is geconstrueerd direct boven de fundamenten van de oude Griekse stad. De vloer bestaat uit dikke glazen platen waardoor het lijkt of men zo de diepte instapt terwijl men daarop over de oude stad heen wandelt. Het museum kijkt uit op de Acropolis, het platform dat boven Athene uitrijst met daarop het Parthenon. Een indrukwekkend gezicht. Er zijn tal van opgegraven gebruiksvoorwerpen te zien. Ook beelden van marmeren schonen en marmeren platen met voorstellingen van woeste paarden met ruiters voor zover lord Elgin die platen niet heeft meegenomen. Onze gids insisteert dat die zo spoedig mogelijk teruggegeven dienen te worden. Na een uitgebreide bezichtiging namen we weer in de bus plaats en reden naar het Royal Olympic hotel dat op een boogscheut van de Tempel van Zeus lag. Indertijd was dat een reuze Tempel, nu stonden er nog enkele zuilen overeind om ons een flauwe indruk te geven hoe het er vroeger moet hebben uitgezien. Het geheel was echter goed geconserveerd en maakte de indruk dat de restauratie van deze en andere tempels en Tempels, (ook het Parthenon) met goede hand en waarschijnlijk met buitenlands geld op peil gehouden wordt.
Ons hotel was prima verzorgd en het had als extra attractie een daktuin restaurant waar we konden constateren wat een prachtig uitzicht we hadden op de Tempel van Zeus (Jupiter), op de Acropolis die zich opzij van ons verhief en op een groot gedeelte van Athene.
's Avonds ging onze groep met Hanneke van Mierlo mee door het nachtelijk Athene om ergens bovenin met uitzicht op Athene een maaltijd te genieten van allerlei Griekse heerlijkheden, bereidt, gepresenteerd en becommentarieerd door een dikke matrone met een gulle lach.
donderdag 1 november 2012
De voorbereiding van de reis naar de Zwarte Zee
We hebben ons ingeschreven voor een culturele reis Athene, Istanbul & de Zwarte Zee uitgaande van de NRC Handelsblad Academie.
We kregen daartoe een inleidende studiemiddag in de Westerkerk op 25 augustus.
Deze kerk was voor de gelegenheid geheel afgehuurd. Er kwamen rond de 475 mensen op deze bijeenkomst. Er waren drie sprekers uitgenodigd die ons vast moesten warm maken voor de toekomstige reis, te weten : Henk van Os, oud directeur van het Rijksmuseum, Pieter Steinz expert letterkunde en Ramsey Nasr, acteur en dichter/schrijver. Het heerlijke van een dergelijk gebeuren is dat de schrijver dezes kan putten uit het gedistribueerde materiaal dat voor deze reis voorhanden was. Alle reisdocumenten, tickets voor de diverse excursies die wij van te voren hadden opgegeven, koffer tickets en interessante literatuur zitten in een dikke map. De literatuurlijst, toegesneden op de reis, behelst een groot aantal boeken, (zie lijst). Sonia had zich al vooraf op de hoogte willen stellen en had daartoe bij de bibliotheek een aantal werken gehaald voor zover die niet digitaal aan haar I-Pad konden worden toevertrouwd.
Paul Vigeveno ,directeur van de NRC Academie, leidt de sprekers in
We kregen daartoe een inleidende studiemiddag in de Westerkerk op 25 augustus.
Deze kerk was voor de gelegenheid geheel afgehuurd. Er kwamen rond de 475 mensen op deze bijeenkomst. Er waren drie sprekers uitgenodigd die ons vast moesten warm maken voor de toekomstige reis, te weten : Henk van Os, oud directeur van het Rijksmuseum, Pieter Steinz expert letterkunde en Ramsey Nasr, acteur en dichter/schrijver. Het heerlijke van een dergelijk gebeuren is dat de schrijver dezes kan putten uit het gedistribueerde materiaal dat voor deze reis voorhanden was. Alle reisdocumenten, tickets voor de diverse excursies die wij van te voren hadden opgegeven, koffer tickets en interessante literatuur zitten in een dikke map. De literatuurlijst, toegesneden op de reis, behelst een groot aantal boeken, (zie lijst). Sonia had zich al vooraf op de hoogte willen stellen en had daartoe bij de bibliotheek een aantal werken gehaald voor zover die niet digitaal aan haar I-Pad konden worden toevertrouwd.
zondag 5 augustus 2012
Morning after - Chez Nous
Vanmorgen zagen we tot onze verbazing feestgangers, schuilend voor de regen, die zich kennelijk in dag vergist hadden, tenminste als ze kwamen voor de gay-parade. Nee, het waren de figuranten voor de opname van de nieuwe film van Tim Oliehoek. De film "Chez-Nous" gaat over een homo-café en gebruikt de parade als achtergrond. Het was heel vermakelijk om de acteurs, waaronder Peter Faber, in actie te zien. Gelukkig voor de filmmakers en figuranten klaarde het op en werden het zonnige opnames.
![]() |
| Actie op de set van Chez-Nous |
zaterdag 4 augustus 2012
Gay parade in regen en zonneschijn
Zaterdag 4 augustus 2012 voor de zoveelste keer, reuze herrie en drukte. Maar we gunnen de jongens en meisjes hun feestje.
zaterdag 21 juli 2012
"Will you survive?" vraagt de agent
Ik ben na ziekte, nog steeds niet in orde. Mijn nachten zijn kort. Vannacht wakker om 4:08 uur. De cafés van de Leidsebuurt sluiten, het lawaai van vertrekkende, beschonken gasten ben ik wel gewend. Ik word klaar wakker van de partygeluiden onder mijn raam. Het is nog nacht. Surinaamse mannen zitten op mijn stoep en nemen luidkeels de gebeurtenissen van de afgelopen nacht door. De Capo zit op een stoel in het midden van de kring. Één ligt er relaxed op zijn rug naar boven te staren, languit, benen gespreid, midden op het trottoir. Ik kijk recht in zijn gezicht. Hij ziet mij niet achter het donkere raam. Een agent loopt langs. Hij zegt niets. Lachen.
Ineens bevliegt me de woede. Ik ruk het slaapkamerraam open. Beleefd blijven. "Willen jullie ergens anders gaan zitten. Ik wil slapen. Ik heb er genoeg van".
Gejoel. Ik trek me ijlings terug. Een stem : "Ja, mevrouw, we gaan al". Het geluid neemt af, zwelt dan weer aan. Een man bemoeit er zich mee. "Ach man," hoor ik nog een hoge falsetstem roepen "we zijn alleen maar aan het chillen".
Even na 5:00 word ik weer wakker door mannenstemmen, nu in het Engels. Een agent zit in de open deur van een surveillancewagen op hoge toon te praten met een jongen die zich probeert staande te houden op het trottoir. Hij heeft geen houvast en zwengelt heen en weer, telkens een stapje opzij zettend in een poging zijn evenwicht te hervinden. Vroeg of laat slaat hij tegen de vlakte. Hij is jong, blond, tenger, modieus gekleed. Hij zegt dat hij uit Engeland komt. Hij blijft een week. Ja, hij heeft onderdak. Waar? Hij probeert een adres op te diepen uit zijn broekzak maar zijn jeans zit te strak om zijn heupen. De agent vraagt wat hij aan zijn rechterhand heeft. De jongen zegt dat hij erop gevallen is. De hand ziet sneeuwwit, hangt in een rare slappe bocht. Hij is onbruikbaar om in de broekzak te geraken. De jongen gaat languit liggen op het bordes. Kronkelt om met zijn goede hand het briefje te vinden. Ha, daar is het, kijk maar. De agent knikt, gelooft het wel. De jongen blijft liggen. "Will you survive?" vraagt de agent. De jongen lacht "Oh yes, I'll survive" De agent trekt het portier dicht en zijn collega geeft gas. De jongen ligt nog steeds op het bordes in het vale ochtendlicht. Krabbelt dan op en waggelt richting Leidsegracht. Waar hij heeft gelegen is het zeiknat. Zijn lichaam staat donker afgetekend in het blauwe hardsteen, van zijn schouders tot zijn kruis. Ik staar naar de plek... Op dat ogenblik komt de buurman naar buiten, op weg naar zijn werk. Hij heeft de jongen zien vertrekken. Ook hij schudt ongelovig het hoofd.
De kroonlantaarn terug op de Prinsengracht
Een hooggeleerd comitee heeft er zich over gebogen, heeft weloverwogen geadviseerd. De stadsdeelraad Centrum heeft het geaccordeerd en nu zijn ze herplaatst voor de deur: de kroonlantaarns naar het Amsterdamse model van 1883 op hun authentieke sokkels.
Ze zijn fraai. En verantwoord : ten bewijze heb ik een aantal archieffoto's naast elkaar geplaatst.
| Het model tot de zomer 2012 |
| De nieuwe kroonlantaarn wordt geplaatst |
| Oud en nieuw naast elkaar op de vrachtwagen |
Tot slot : Het verlies qua licht en sfeer 's nachts. De Prinsengracht had met zijn oranje straatverlichting iets dellerigs. OK. Er was teveel strooilicht, milieuvervuiling : het Paleis van Justitie werd aangestraald als een feestelijk monument, de bogen van oranje gloeilampen onder de bruggen boden een eeuwige kerstsfeer. Verspilling, irritatie ook dat we aldoor moesten verduisteren. Je kon, mits de gordijnen open bleven, 's nachts door ons huis laveren, zelfs krantenkoppen lezen, zonder bij te lichten.
Maar nu is het buitenlicht koel, grijs, strak naar beneden gericht. We kunnen 's nachts niet meer zien wat er aan de overkant van de gracht gebeurt, maar de geparkeerde auto's voor de deur staan wel in helder licht. Maar zowel vroeger als nu was en blijft het nodig een eigen deurlantaarn te hebben om het sleutelgat van de voordeur te kunnen vinden. We geloven niet dat de veiligheid erop is vooruitgegaan. De feestelijkheid is aangetast. En de authenticiteit? Fakkels, kaarsen en gaslantaarns waren nog authentieker.
Zo was het vorige winter nog.
Bijen op de Prinsengracht
Vliegende vrienden in vol bedrijf. Dit speelt zich allemaal af in onze voortuin. Hommels en bijen schijnen in de verdrukking te zijn, maar wij hebben geluk en zij vliegen af en aan.Vlinders daarentegen zien we maar zelden.
Abonneren op:
Posts (Atom)







